به امید چتر فردایت خیس بارانم...
درد شیرین سر بر سینه بی قرارم می کوبد دردی شبیه … دردی که با چشمان جست وجو گرش نگاهت را می جوید کاش می فهمیدی دلم چقدر دلش دلتنگ است ... لب هایم خاموشند اما کاش غوغای درونم را می شنیدی من, همیشه آرام و بی پروا به تماشایت می نشستم و با دیدن غنچه لبخندی که در میان لب هایت نقش می بست توان زندگی می یافتم آه…سر گردانم, منم و سکوت و تنهایی
نوشته شده در چهارشنبه 8 شهریور1385ساعت
12:48 بعد از ظهر توسط خودم| |
| Design By : Night Skin |
